Ooit 6 miljoen rijdende poncho's... Deel III
Geschreven door: Femke Manger
| Vietnam |
 |
 Deel II eindigde bij Hue, de keizersstad. We zijn daar slechts 2 dagen geweest, maar dat was voldoende om de nodige dingen te bekijken: De 1ste dag op de fiets naar oa de verborgen stad, dag 2 met de boot langs verschillende pagodes en graftombes. Elke keer bij het afzetten aan de kade bleek dat we er nog niet waren: eerst 4 km lopen naar de plaats van bestemming. Heel sneaky en de de motorbikes stonden dus al klaar om ons mee te nemen, stelletje afzetters. 4 Km bleek achteraf nog geen 10 minuten lopen dus bij de laatste graftombe de motorbikes hard uitgelachen: "6 km lopen? Jaja, zal wel. Zei je net ook". Nu hadden ze dus gelijk: een pokkenend lopen, maar uiteindelijk zeer de moeite waard.
Die avond bij Stop en Go gegeten. Eigenaar is grote gespierde Vietnamees, zo een brede Vietnamees nog nooit gezien. Een jaar of 60 met blond (geel) halflang haar. Een enorme charmeur, had zo een Van Kooten en Bie typetje kunnen zijn. Het eten was inderdaad erg lekker! Roger, heb je verhaaltje in het gastenboek gelezen, klein wereldje?!
Met de nachttrein naar Hanoi, zeer luxe op softsleeper. Vietnamees vrouwtje vroeg Jet of ik niet naar het bovenste bed wilde verhuizen (3 niveaus), dat terwijl ik al half sliep. Heb dat natuurlijk niet laten gebeuren, hard mijn ogen dicht geknepen. Scheelt een paar graden in deze tropenhitte en had gereserveerd.
De 1ste indruk van Hanoi: knus, smalle straatjes, westers, hectisch. Echt een geweldige stad! Veel meer gefreubel dan in Saigon. Wel erg veel lawaai, maar dat went. Gewoon niet luisteren naar het getoeter, ze toeteren toch om niks. Het lijkt overigens veel rijker dan Saigon, al is dat niet zo. In Saigon zijn de verschillen tussen arm en rijk groter en ook merkbaar op straat. In Hanoi is het veel meer gelijk: Iedereen heeft zmn eigen toko, freubelt en is druk bezig met van alles en nog wat. Of dat nou klussen, verkopen, eten of slapen is. In het totaal 4 dagen in Hanoi geweest.
De eerste dag een wandeling gemaakt door het Oude Kwartier. Veel straatjes dragen de naam van wat er verkocht wordt. Zo heb je de Handdoekenstraat, de Tinstraat en de Zilversmidstraat. In elke straat dus tientallen dezelfde shops. Tijdens de wandeling kwamen we op een gegeven moment uit bij Merchant House, een oud Vietnamees/Chinees huis. Ik had wel interesse in de schilderijtjes die de opoe des huizes aan het maken was. Hij liet me letters zien als schilderij, maar gezien mijn beperkte kennis v/d taal leek me dat geen goed plan. Bovendien betekende de een happiness en de ander ook, terwijl ik met mijn hollandse oog toch echt zag dat het verschillende woorden moesten zijn.
Uiteindelijk een leuk plaatje gevonden van Hanoi met bovenin paar regels tekst. Wat staat er? Dochter erbij om te vertalen: "This is poem yes about fat of woman yes." Sorry? Blikken kruisen. "Yes, very beautiful yes, an old story about bla bla, fat of woman." Ohhh, ze bedoelt natuurlijk faith. Ja, ok we hebben km door. "Well yes, hihi and blablabla the top of a cake white and yellow and fat yes, so fat of woman."
Dus toch, leuk, hangt er straks boven mijn bed gedicht over het vet van een vrouw. Dacht het niet, en dus ook geen happiness. Meer geluk voor ons in de bergen. Met de (nacht)trein vanuit Hanoi naar Sapa, een 13 uur durende reis. Grappig dat de koudste en warmste plek van Vietnam in Sapa te vinden zijn, niet ver van elkaar verwijderd. In de winter kan het er zelfs sneeuwen. Als je ooit van plan bent om naar Vietnam te gaan, ga dan naar Sapa. Het is het mooiste wat ik heb gezien tijdens die 4 weken: 3 dagen hiken, 1 nacht in hotel en 1 nacht bij mensen thuis, bij een van de stammen dus.
Ons groepje was klein, ideaal dus. Khong (gids), Australisch stel, Schots meisje en wij 2. Supermooi weer, dat is bijzonder, want vaak is het er mistig. Veel gelopen, van 9 tot 3, mijn Dieselgympen hadden het zwaar. Maar dat maakte allemaal niet uit: Schitterende omgeving en zulke mooie en vrolijke mensen. Niet te beschrijven. Traditionele kleding, back to basics. Vrouwen moeten trouwen en kinderen krijgen als ze 15 zijn en iedereen helpt mee op het land. Daardoor hebben we vnl de jongere kinderen en grootouders gezien. De kinderen kunnen aardig wat Engels, helaas duidelijk op toeristen gericht: "Hi, you buy? Very good design." Op het moment dat Renata haar bellenblaas tevoorschijn haalde en de bellen door de lucht vlogen, vergaten ze direct alles om zich heen, grote ogen, giechelen en springen van blijdschap.
We hebben meerdere stammen gezien, maar vnl de Black HmMong. Uiterlijk van deze meisjes en vrouwen: haar opgestoken, grote kam erin en soort tulband erop. Grote zilveren oorbellen met kraaltjes, van jong tot oud. Een blauw (indigo) pak tot boven de knie, verven ze zelf en geeft enorm af. Als je een tasje koopt zijn je handen en/of kleren in no time blauw. Op de rug een mand met maos, brandhout of hun broertje/kind erin.
We hebben geslapen bij de Zai People, een geheel andere outfit. Khong had heerlijk gekookt en met de rest buiten gegeten. Hij heeft veel verteld en op een gegeven moment kwamen de verhalen over de beesten: zelfs de toekomst van de lieve hond die voor het huis lag was niet zeker. Ze eten uiteindelijk echt alles. Van apen tot spinnen. Toen het over slangen ging ("many snakes here") toch maar even de zaklantaarn meegenomen naar de 'wc' in de bush. Vlg dag gedoucht in de rivier en wederom veel gezien: 7-jarige jongetjes op buffels, kinderen zwemmend in waterval, allemaal plaatjes. Een waanzinnige ervaring, maar ook hier zal het toerisme verder doordringen en of dat zo positief is voor de plaatselijke bevolking is natuurlijk de vraag.
Terug in Hanoi ziet Jet Pol weer. Erg gezellig en de volgende dag gaan we ons proberen te verdiepen in het Mausoleum van Ho Chi Minh. Ook wel Uncle Ho genoemd, zijn koosnaampje. Voor de meeste Vietnamezen is hij als (een) God. Het Mausoleum is de trekpleister van Hanoi. Hij ligt daar met zijn witte haar, het lichaam strak in de was, dag in dag uit om bekeken en aanbeden te worden. Gedurende onze hele reis werden we geconfronteerd met Ho Chi, op welke manier dan ook.
Hem moesten we dus zien, alleen al om de reacties te zien van emotionele Vietnamezen. 3 Maanden per jaar is het mausoleum dicht, altijd vanaf begin september. Dan wordt Ho naar Russia verscheept voor een opknapbeurt, anders gaat ie stinken en rotten. Gelukkig was het antwoord van een gids op mijn vraag of ie al weg was: "No, we did not got message from government" (?). Ok, dat is mooi. Ook zei hij dat het elke dag van vroeg tot laat open was, wat niet waar was wat bleek toen we voor eendicht mausoleum stonden. No Ho for us dus.
Met de fiets verder naar Tempel of Literature en Ambassadorms Pagoda. Die avond naar The Waterpuppets, erg grappig. Poppen worden mbv stokken (onder water) bewogen door ca 8 mensen die achter middendecor staan. Erg knap, maar je moet er dan ook 3 jaar voor studeren(!). Helaas super toeristisch, echt bussen vol Djoservolk met net zoveel camera's: 'leuk' voor thuis. Wel leuk om de (toeristen)show gezien te hebben, 4 weken Vietnam gaan in 1 uur tijd over het water aan je voorbij.
Laatste dag van de Vietnamreis een dagtocht gemaakt naar de Perfume Pagoda: een complex van 50 pagodes, wij hebben er maar 1 gezien (anders een tocht van 6 dagen): 2 Uur in de bus, uur in klein bootje en anderhalf uur berg op, terugreis idem dito. Anikheet en uitgeput kwamen we aan bij een gigantische grot, een bedevaartsoord. Erg mooi, maar ik had weinig puf, een kleine kater van de avond ervoor. Biertjes met Luc gedronken, de Nederlander die we in Saigon hadden ontmoet. De dag erna naar Seoul gevlogen, in de volgende mail meer over raar Korea!
|
| |
|
