Ni hao!
Geschreven door: Femke Manger
| China |
 |
 De reis zit er bijna op, maar voordat ik op de Nederlandse fiets stap en een kop koffie met jullie drink, eerst nog een samenvatting van de boeiendste en mooiste reis die ik ooit gemaakt heb...
Alle spookverhalen die ik heb gehoord, niks van waar. Aardige en lieve mensen (misschien ligt het aan onze route, zie onderaan), de steden zijn waanzinnig clean (op de wc's na) en het reizen: elke debiel redt het met 2 woorden Chinees. Als je maar wilt en blijft lachen, waar dan ook...
We zijn begonnen in Beijing, bijna net zo groot als NL, waar we natuurlijk pekingeend hebben gegeten. Smullen, maar je moet niet weten hoe het bereid wordt. De honden in kooien en alle dode dieren op de markt deden me China haten. Op gebrek aan respect voor dieren na viel China mij alles mee.
Beijing organiseert in 2008 de zomerspelen en dat is overal te merken. De taxichaufs krijgen van de regering een bandje met Engelse les: "Hello, welcome in China, where do you come from?" Heel China wil Engels leren, dat merken we overal waar we geweest zijn. China zit in een overgangsfase; van communisme naar kapitalisme. Veel Chinese aanhangers van Mao zijn er bang voor, maar over het algemeen stelt het land zich steeds meer open voor de wereld en dat is mooi om te zien. En interessant.
In Beijing is het communisme toch wel erg merkbaar: Gigantisch portret van Mao hangt op de poort van de Forbidden city, recht tegenover het Plein van de Hemelse Vrede waar elke dag bij zonsondergang de rode vlag wordt gestreken: 100-en Chinezen kijken geboeid toe. Een indrukwekkende stad met z'n bombastische gebouwen. Als je even een straatje inloopt achter de brede 8-baans wegen kom je in 'echt' en arm China. Grappig dat Joos erg onder de indruk van het grootse rond Mao (politicologie), ik juist van die primitieve buurtjes en z'n bewoners (psychologie). Ook natuurlijk van de bizarre kunst en alle geweldig lelijke reclames, maar wel helaas dat ik de indoctrinerende txt'en niet kan lezen.
Natuurlijk ook de muur beklommen, het minst toeristische stuk: "The Wild Wall." We waren de enigen en het was waanzinnig mooi. Op een gegeven moment werd het te gevaarlijk om verder te lopen en zijn we op een andere manier door de bush teruggekeerd. Je kan er ook slapen, maar de nachten zijn hier wel erg lang en koud en de zgn. wachttorens waar je je lakenzak kan neerleggen zijn de naam niet waard: stenen torens zonder dak. Backpacker zijn is leuk, maar het heeft z'n grenzen!
Gewoon in onze 'hotelkamer' geslapen op de 10e verdieping naast luidruchtige koks die kaart speelden in kamer naast ons. Geen douche en geen licht op onze verdieping. Wel op de 8e, die van de dormbeds: super clean. Op de 11e daarentegen is alleen maar ranzigheid te vinden tussen alle krioelende Chinezen die niet beter weten: het personeel van het chique hotel om de hoek. Ze zorgen goed voor de 8e, de 11e weet niet beter en wij van de 10e zeiken natuurlijk niet over de douche, want de 10e heeft nu eenmaal geen douche.
Na 5 dagen boeiend Beijing met de trein naar Xi'an: Met 64 Chinezen in een slaapwagon, errug gezellig. Naar Xi'an omdat daar een wereldwonder te vinden is. China, het land met de oudste geschiedenis, heeft 'n paar duizend jaar geleden in de destijds grootste stad van de wereld (Xi'an dus) een terracotta leger gebouwd, onder de grond:
Duizenden soldaten (gemaakt van gebakken klei) staan op ware grootte als een gigantisch leger (inclusief paard en wagen) opgesteld. Xi'an is verder niet heel boeiend, maar dit is wel bizar. Dat er ooit iemand heeft gezegd: "Jullie, 1000 mensen, gaan een leger van klei bouwen, onder de grond, dat het graf van dode keizer Qin moet bewaken." Moet je in Nederland proberen!
Door naar Xiahe via Lanzhou. De bus, de Chinese bus, met z'n 110capaciteit. Hoe laat vertrekt ie? Nu? Fijn. En dan zit je dus nog een uur rond te rijden in 1 of ander dorp... weg op, weg af, net zolang totdat de bus vol is, heel vol. No way dat ie vertrekt zonder die kip of die oma met kleinkind. Geld is geld, vrije markteconomie in opkomst. Een bijzondere ervaring die we nog vaak zullen opdoen in de weken die volgen. Opeens worden we gedumpt in Linxia, een moslimdorp. Leuk dorp, want er komt geen toerist. Met paar Duitsers het nachtleven verkend en in keukens aangewezen wat ons lekker leek. Achteraf raar dat we 10 dagen lang in een moslim omgeving hebben verkeerd. Niet dat het onveilig was, de moslims hier weten amper waar Amerika ligt en CNN hebben ze natuurlijk niet overal.
De volgende dag door naar Xiahe met de bus. Xiahe is een Tibetaans dorp en ligt 8 uur rijden onder Lanzhou (een stad in west China). Deze gouden tip werd ons gegeven door Boris en Liesbeth, vrienden uit Korea die 5 jaar in China hebben gewoond. Zij hebben onze reis min of meer uitgestippeld: we zijn jullie erg dankbaar...
In Nederland riep ik dat ik zou graag naar Tibet wilde, een droom is uitgekomen, want Xiahe is Tibet, klein Tibet. Meer dan 50van de Tibetanen woont buiten Tibet ivm dreigend China en Xiahe is zo'n dorp: Xiahe is een bedevaartsoord. Tibetanen komen uit de bergen naar het dorp waar o.a. 1200 monniken wonen. Monniken, Tibetanen en moslims vormen het straatbeeld van Xiahe dat tussen de grasslands ligt waar Yaks grazen. We blijven er 5 dagen, want hier krijgen we niet snel genoeg van.
We zitten in Tara's guesthouse op 3000 meter hoogte en krijgen kamer 10: Tibetaanse kleedjes, een schattig kacheltje, echt helemaal af. Xiahe is een sprooke. We hebben er paard gereden, gefietst en de laatste dag brengt een man in een busje ons naar the middle of nowhere waar ik kleine kids gelukkig maak met wat stickertjes en Joos kan ook geen kwaad doen met het meegebrachte waterpistool. We wandelen er eindeloos door een schitterend landschap met Eric, een Nederlandse jongen die in India en Pakistan heeft gewoond.
Op de terugweg een lekke band, maar dat maakt allemaal niet uit. Joos maakt onze 'chauffeur' helemaal blij met 1000 Koreaanse won wat nog geen 2 gulden waard is. Wat we hem ook vertelden, de man wilde het niet geloven en denkt nu dat ie stinkend rijk is.
Xiahe: Een kudde Yaks, Tibetaanse meisjes op paarden. Oude vrouwtjes die Yakstront verzamelen om op te stoken. Bij the monastery lopen 200 monniken naar buiten na meditatie en gaan hurken op de grond, even hun behoefte doen(!). We worden uitgenodigd bij een monnik thuis met wie we Yakboter in kokend water drinken (jakkie zo smerig). In een moslimwijk zit een mooi aangekleed en opgemaakt meisje achter een raam met haar hele familie eromheen, ze gaat trouwen. We lopen een kleien dorpje in en ergens op een veld wordt Joos juichend onthaald door 23 jongetjes van 6 jaar met wie hij voetbalt. Volgende dag voetbalt ie met monniken, 50 in een kring vlakbij the Labrang Monastry van Xiahe. Als ik iemand mag aanraden ergens heen te gaan is 't het pure Xiahe, nu nog puur en onbekend. Handjevol toeristen zal erger worden. Maar hoeveel toeristen ook, de monniken zullen altijd blijven plassen waar je bij zit.
We vliegen van moslimstad Lanzhou (waar we de plaatselijke studentenwijk in duiken), naar Kunming, met tickets waar alleen onze voornamen op staan. Foutje van vrouwtje in Lanzhou die de tickets heeft geprint, maar dat maakt allemaal niet uit, want dat kan in China. Juist nu in de wereld is dat bijna ondenkbaar, zeker vanuit Lanzhou, wat toch echt een moslimstad is.
In miljoenenstad Kunming komen we in de Camel Bar terecht waar we Willi, een Belg (de eigenaar) en Justin (een Brit) ontmoeten. We kijken met 100 jonge Chinezen tv, want dit is de wedstrijd: China-Oman. Het wordt 1-0 en China gaat voor het eerst in de geschiedenis naar het WK. Het is feest, groot feest. Binnen 3 minuten rijden we in het overvolle busje van Willi (dubbelganger van Jambers) door de straten: bier in de hand, toeterende auto's met rode vlaggen om ons heen. Joos en ik stappen uit en lopen mee met de honderden Chinezen die gek zijn van blijdschap. Nog blijer als ze ons zien, want het is natuurlijk helemaal mooi dat buitenlanders het mee (willen) maken dat zij doorgaan naar het WK.
Dit was echt raar: overal fotografen en pers om ons heen. Opeens een televisiecamera voor onze snufferd en Joos pakt de microfoon en schreeuwt in het Nederlands: "China wereldkampioen!" Een immens gejoel van alle kanten. Extra gejuich wanneer hij het in het Engels nog even herhaalt. Heel even een ster. Volgende dag natuurlijk wat kranten bekeken, helaas. Dat kan natuurlijk (nog) niet, twee Nederlanders die bier op straat! drinken in hun Kunming. Wel de krant bewaard van de jongen die op het dak van auto uit z'n bol gaat, dezelfde dronkelap met wie we in de Camel bar het feest hebben voortgezet die nacht. Een geweldige ervaring en dat omdat China met 1-0 van Oman wint!
Naar Guilin in de slaaptrein: snurkende idioot, pissende kleuter, bleeerende baby en gelul door luidspreker wat niemand verstaat. Heerlijk geslapen. Toe aan rust, te vinden in Guilin: the place to be als je Chinees bent. Klein Las Vegas, leuk 's avonds maar verder niet. Het ligt op de route naar Yangshuo, wat wel erg mooi is. Waanzinnig toeristisch centrum, maar heerlijk uitrusten.
Op mountain bike door dorpjes in het platteland gefietst, een berg beklommen en boottochtjes gemaakt tussen de bergen door. De bergen zijn heel bizar: hoog, steil en begroeid, nog nooit zoiets gezien. Onbeschrijfelijk, sommige zijn zelfs hol: gisteren met een gids op de brommer naar een cave gegaan die nog geen jaar geleden is ontdekt. Hij was er zelf amper binnen geweest en dat stelde gerust
|
| |
|
